Vanmiddag liep ik langs het Hieronymushuis. De zon scheen mooi op de toren, en ik moest denken aan een dag in september. Open Monumentendag. De tuin achter het Hieronymushuis was open voor de gelegenheid.Op een bankje in de tuin zat een mevrouw. Ze was niet stevig, nee, ze was gewoon dik. Heel dik. Ongezond dik. Ze zat daar alleen, en ik ging ook op het bankje zitten. Ik was ook alleen. Niet gepland, maar het liep even anders dan gedacht.
Maar goed, ik zat dus op dat bankje naast die dikke vrouw.
Ik vind wat van mensen. Soms tegen wil en dank. Ik vond ook wat van haar. Ik vond het zwak van haar dat ze zo dik was. Dat was mijn plaatje.
We raakten aan de praat. Ik weet niet meer wat de aanleiding was, en ik weet ook niet meer precies wat we bepraat hebben. Maar één ding heb ik wel onthouden: ik had het mis met mijn (voor)oordeel. Ze had het moeilijk gehad, ze was al heel wat kilo's afgevallen, en ze leverde elke dag een strijd om gezonder te worden.
Als je nu denkt dat ik 'sindsdien beter weet'... nou dat is helaas niet helemaal zo. Maar misschien heeft ze me een zetje in de goede richting gegeven. Dankjewel mevrouw.
